Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΠΤΕΡΗΣ

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΠΤΕΡΗΣ

                                        ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

                           ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

      Το χωριό Πτέρη (έτσι λέγεται σήμερα), Σκλαβέικα (όπως το γνωρίζουν οι περισσότεροι από παλιά), είναι χτισμένο σε ευθεία σχεδόν γραμμή από την Ανατολή προς τη Δύση στις βορινές πλαγιές του βουνού Πετραλώνι και σε υψόμετρο 650 περίπου μέτρων, ανάμεσα  στα χωριά Αυλώνα και Πανόραμα, επάνω σε ένα πλάτωμα που αγναντεύει από την μια μεριά το Ιόνιο Πέλαγος, την λίμνη του Καϊάφα, την Ζάκυνθο και την Κεφαλλονιά και από την άλλη το Ναό του Επικούρειου Απόλλωνα, το ποτάμι της Νέδας, και το όρος Τετράζι. Είναι χτισμένο στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας Τριφυλίας σ’ έναν από τους κλάδους των Νομίων Ορέων, αρχίζοντας δυτικά σε λίγη απόσταση από την θάλασσα του Κυπαρισσιακού κόλπου, μεταξύ των ποταμών της Νέδας και της Αρκαδιάς.

    Από το 1912 που η Αυλώνα μαζί με το διπλανό συνοικισμό Καλίτσαινα, αποφάσισε να κάνει δική της Κοινότητα, τα Σκλαβέικα διοικητικά  ανήκαν σ’ αυτήν, δεν απέκτησαν δηλ. ποτέ  αυτοδιοικητική αυτονομία, ήταν πάντα ένας απομονωμένος οικισμός της Κοινότητας Αυλώνας. Σήμερα σύμφωνα με το σχέδιο , ανήκουν στον Δήμο Αυλώνος με έδρα το Σιδηρόκαστρο.

    Το έδαφος του είναι ανώμαλο, πετρώδες, άγονο και άνυδρο. Η βλάστηση που επικρατεί είναι άγρια με λόγγους από πουρνάρια, γλατζινιές, σφεντάμια, αγκορτσιές, μεγάλες βελανιδιές και δέντρα, αριές, παλιούρια, σκίντα και όλη η ποικιλία των μικρών χαμόδεντρων όπως ασφάκες, αφάνες, σφελάχτια κ.λ.π. παρόλα αυτά είναι καταπράσινο. Στις βουνοκορφές δεν υπάρχει βρύση εκτός από τις Κορύτες που υπάρχουν νερά για λίγα ποτιστικά. Κυριότερες πηγές με αρκετά νερά για ποτιστικές καλλιέργειες είναι στις Καρυές και Παχειές. Το χωριό είχε από παλιά πηγάδια για πόσιμο νερό και εξακολουθεί έως και σήμερα να υδρεύεται από αυτά, παρότι σήμερα οι κάτοικοί του δεν είναι μόνιμοι, λιγοστοί κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Το κλίμα του είναι καλό και επικρατεί αρκετό κρύο κυρίως τις βραδυνές ώρες.

     Για να φτάσει κανείς στην Πτέρη (Σκλαβέικα) από την Αθήνα θα χρειαστεί περίπου 3 ώρες με το αυτοκίνητο, απέχει περίπου 290 χλμ. συνδέεται με άσφαλτο με τα γειτονικά χωριά Αυλώνα, Πανόραμα, Καρυές. Το βρίσκουμε πηγαίνοντας από Καλαμάτα προς Κυπαρισσία, δεξία στο Κοπανάκι διασχίζοντας τα χωριά Κεφαλόβρυση (Ρίπεση), Αυλώνα (Καραμούσταφα), ή πηγαίνοντας από Κυπαρισσία προς Ζαχάρω στο ύψος της Ελαίας (Μπούζι) δεξιά, διασχίζοντας τα χωριά Καρυές  και Πανόραμα. Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκονται οι καταράκτες της Νέδας που κάθε καλοκαίρι προσελκύουν πολύ κόσμο από όλα τα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού, καθώς γίνονται και οργανωμένες καταβάσεις στον ποταμό σε συννενόηση με τον Δήμο Αυλώνος.

                                   ΙΣΤΟΡΙΚΟ - ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

    Η πρώτη οικογένεια που εγκαταστάθηκε στο χωριό Σκλαβέικα περί το 1715 ή το 1750, φέρει το όνομα Σκλάβος που δεν έχει σχέση με τον υπόδουλο ή την σκλαβιά. Αρχικός γενάρχης φέρεται ένας Δήμος Σκλάβος, που ήταν εγκαταστημένος καλά με παιδιά, περιουσία και πολλά γιδοπρόβατα στα Ρόβια της Αντρίτσαινας. Για λόγους τιμής εγκατέλειψε τα Ρόβια και ήρθε στα Σκλαβέικα μόνος. Του  άρεσε η περιοχή και έφερε την οικογένειά του, που αρχικά έμειναν στα Σιδηροκαστρίτικα Λειβάδια και στη συνέχεια στις Κορύτες, λέγεται ότι ο ίδιος έδωσε και το όνομά του στο χωριό. Η οικογένειά του πρόκοψε στην περιοχή μας και έγινε πολυάρυθμη, ήλθαν σε σχέσεις με τους άλλους κατοίκους Καραμουσταφαίους και Τουρκακαίους και έζησαν σε αρμονία μαζί τους. Απόγονοί του υπήρξαν αργότερα οι Ηλιόπουλοι, Θεοδωρόπουλοι, Νικολακόπουλοι, Κανελλόπουλοι, Σταυρόπουλοι και άλλοι.

    Κατ’ άλλους, το παλιό όνομα του χωριού το οφείλει σε μια Σλάβικη φυλή του Δούναβη, τους Σκλαβούνους, που είχαν εγκατασταθεί στο Μοριά στην περιοχή της Αντρίτσαινας και μετά πολλά χρόνια αφομοιώθηκαν με τον Ελληνικό πληθυσμό. Πολλοί παλιοί τους Σκλαβέους τους έλεγαν Σκλαβούνους. Ο Γεώργιος Ιωάννη Σκλάβος γεννημένος το 1854 ήταν γνωστός σαν Γιώρη Σκλαβούνος.  Μετά το 1850 ήρθαν και άλλες οικογένειες όπως του Μενύχτα, του Κώνσταντου κ.λ.π.

     Σε κάποια εποχή έφτασαν οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού (το 80% περίπου) να έχουν το ίδιο επίθετο π.χ. Σκλάβος και για να αποφύγουν την σύγχυση που δημιουργούσε το κοινό αυτό επώνυμο, αποφάσισαν την δεκαετία του ΄40 να αλλάξουν αρκετοί το επώνυμό τους σε Κανελλόπουλος, Θεοδωρακόπουλος κ.λ.π.

     Τα επώνυμα των περισσότερων οικογενειών των χωριών μας έχουν σχηματιστεί μετά την Επανάσταση του 1821 μιας και δεν ήταν απαραίτητα τα επώνυμα, έγιναν όμως αναγκαία μετά την απελευθέρωση. Επί της Τουρκοκρατίας υπήρχαν τα επώνυμα Βουδούρης, Θανασάς, Κολέτσος , Σκλάβος κ.λ.π. Τα περισσότερα σημερινά επώνυμα είναι πατρωνυμικά, σχηματίσθηκαν δηλ. από το μικρό όνομα του γενάρχη κάθε οικογένειας, περί τα 1770-1800, με την προσθήκη κατά κύριο λόγο της κατάληξης  –ουλος. Έτσι από τα μικρά ονόματα του Αδάμη, Βασίλη, Μήτρου έχουμε τα επώνυμα Αδαμόπουλος, Βασιλόπουλος, Μητρόπουλος. Άλλα πάλι επώνυμα έχουν σχέση με το επάγγελμα ή κάποια συνήθεια του γενάρχη, π.χ. από παπά = Παπαγεωργίου, Παπαδόπουλος.