ΧΟΙΡΟΣΦΑΓΕΙΑ

Πηγή το βιβλίο του  Π.  Κανελλόπουλου: ΚΑΡΑΜΟΥΣΤΑΦΑ -ΣΚΛΑΒΕΙΚΑ- ΤΡΟΥΚΑΚΙ, Ιστορία-Λαογραφία. 

       Ημέρες χαράς και καλοπέρασης με μπόλικο και καλό φαγητό ήσαν οι χοιρινές απόκριες. Στις γουρουνοαπόκριες, όπως τις  έλεγαν, και τη Λαμπρή χόρταιναν κρέας. Κάθε οικογένεια έθρεφε ένα μεγάλο χοιρινό, το θρεφτάρι, που ζύγιζε γύρω στις εκατό οκάδες. Τα έσφαζαν στην πρώτη βδομάδα του Τριωδίου. Αλλά ποιος μπορούσε να σφάξει μόνος του αυτό το θηρίο. Γι' αυτό έκαναν πολλές παρέες από 3 ? 4 γεροδεμένους άντρες και σε 2 ? 3 ημέρες τελείωνε το σφάξιμο των χοιρινών.

    Έχει πολλή δουλειά η ετοιμασία του χοιρινού, Μετά τη σφαγή τα τοποθετούν πάνω σε χοντρά, κατάλληλα ξύλα η σανίδες  για να τα μαδήσουν, όπως λέμε, να τα καθαρίσουν δηλ. από τις τρίχες και τις άλλες βρωμιές. Ενωρίτερα έχουν βράσει πολύ νερό σε μεγάλα καζάνια.

    Ρίχνουν μπόλικο θερμό για να μαλακώσει το δέρμα και οι τρίχες, ξύνουν το δέρμα με μαχαίρια, βγαίνουν οι τρίχες και γίνεται άσπρο, καθαρό, ταζέτικο όπως έλεγαν. Το πλένουν καλά, βγάζουν τα εντόσθια, το δένουν από τα πισινά πόδια και το κρεμούν στο πάτερο του σπιτιού για να στραγγίσει και κάθονται για να ξεκουραστούν. Ο πρώτος μεζές του χοιρινού είναι ο καρούτζος, που τον τρώνε τα παιδιά ψημένο στα κάρβουνα.

    Είχαν τη συνήθεια να βάζουν αίμα του χοιρινού στο κούτελο και τα μάγουλα των παιδιών. Αποκτούσαν και ένα παιχνίδι τα παιδιά από το χοιρινό, έφτιαχναν μπαλόνι από τη φούσκα του (ουροδόχο κύστη). Έδεναν καλά τον ένα ουρητήρα κοντά στη φούσκα, τον έκοβαν, από τον άλλο άφηναν λίγο για να μπορούν να βάνουν αέρα. Έριχναν από την τρύπα του μερικά σπυριά αραποσίτι. Οι γυναίκες φύλαγαν μερικές φούσκες, 8 ? 10, στο χωριό και έφτιαχναν το σερβιτσάλι για να κάνουν κλύσμα στους αρρώστους.

    

 

 

Αφήσαμε όμως την παρέα που 'σφαζε τα χοιρινά να ξεκουράζεται. Η νοικοκυρά στο μεταξύ τηγανίζει το γουρνοσύκοτο, το ετοιμάζει ,σερβίρει και αρχίζουν το φαγητό. Είναι το πρώτο φαγητό από το χοιρινό και, όπως είναι πεινασμένοι και κουρασμένοι τρώνε πολύ και πίνουν περισσότερο. 

Όταν στραγγίσουν τα χοιρινά τα τεμαχίζουν σε κατάλληλα κομμάτια. Διαλέγουν τα ψαχνά για να φτιάσουν τα πολύ νόστιμα λουκάνικα. Κρατάν και ανάλογα κομμάτια για να κάμουν βραστό, στο φούρνο, μπριζόλες κ.λ.π. Οι γυναίκες πλένουν τα έντερα και φτιάχνουν οματιά.

 

Είναι ένα νόστιμο παρασκεύασμα που γίνεται από τα έντερα του χοιρινού, τα οποία γεμίζουν με χοντροκομμένο σιτάρι και διάφορα μυρωδικά και το ψήνουν στο φούρνο. Το υπόλοιπο κρέας το αλατίζουν καλά και κομμάτια κομμάτια το βάζουν σε μεγάλα κοφίνια για να σιτέψει.

 

 Σε παλιότερα χρόνια μέχρι το 1920, πριν τεμαχίσουν το χοιρινό, έκοβαν κατάλληλες λουρίδες από το δέρμα της πλάτης κι  έφτιαχναν γουρουνοτσάρουχα. 

 

Τη δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου και ιδίως την Τσικνοπέμπτη, φτιάχνουν τα παστό, ξύγκι το λέμε στα χωριά μας. Βράζουν το κρέας σε φρεσκογανωμένα λεβέτια χώρια τα ψαχνά, χώρια τα παχειά. Την πρωτοβουλία εχουν τώρα οι γέροντες, που με την πείρα τους ξέρουν να κανονίζουν τη φωτιά, για να βράσει και να τσιγαριστεί καλά το κρέας. Στρωμένο πρόχειρο τραπέζι στην αυλή, ψωμί, τυρί, κρασί.

   Κάμποσοι είναι μαζεμένοι στα σπίτια που λιώνουν το ξύγκι. Σαν μισοβράσει βγάνουν μεζέδες και δοκιμάζουν, πίνουν κρασί και εύχονται στο νοικοκύρη μόσχος να γίνει, καλοφάγωτο και του χρόνου. Όταν ψηθεί καλά το κρέας, κατεβάζουν τα λεβέτια από τη φωτιά. Εδώ τελειώνει η δουλειά των αντρών και έρχεται η σειρά των γυναικών.   

Σαν μισοκρυώσει το κρέας, αρχίζει η τακτοποίηση. Έτσι κάθε φορά ξέρει από ποιο θα βγάλει ξύγκι, ανάλογα με το φαγητό που θέλει να φτιάσει και τους ανθρώπους που έχει να περιποιηθεί. Απογεμίζει τα κιούπια με λίπος για να μη μείνουν κενά ανάμεσα στους μεζέδες και χαλάσει το ξύγκι και όταν κρυώσουν, τα σιγουρεύει.    

Στις μέρες μας αρκετοί νέοι στο Χωριό μας διατηρούν αυτό το έθιμο μένοντας όσο γίνεται πιστοί στις παραδόσεις.   

             Περισσότερες  Φωτογραφίες  << Χοιροσφάγεια >>.