Γ.Π. Απο Θανάση Τσαμούλη

 

Γ.Π. Απο Θανάση Τσαμούλη

ΓΙΑΝΝΗΣ   Γ.  ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

                                                Αυθεντικός, αυθόρμητος καιγενναίος

Γράφει ο ΘΑΝΑΣΗΣ Χ. ΤΣΑΜΟΥΛΗΣ

 

   Για την επέτειο των 50 χρόνων δημοσιογραφίας του Γιάννη Παπαγεωργίου ο διευθυντής της "ΦΩΝΗΣ" Θανάσης  Τσαμούλης έγραψε το 1999 στο περιοδικό FLASH της Μεσσηνίας.

   "Θα μπορούσε αυτό το αφιέρωμα, για τη συμπλήρωση 50 χρόνων δημοσιογραφίας να το είχα γράψει κι εγώ, αλλά προτίμησα ένα τρίτο πρόσωπο που γνώριζε μεν από παλιά το Γιάννη Παπαγεωργίου, αλλά θα μπορούσε απαλλαγμένος από συναισθηματισμούς να τον περιγράψει, να τον κρίνει και να τον "ζωγραφίσει" πιο αντικειμενικά. Οι συγγενικοί δεσμοί, οι συναδελφικές κόντρες, αλλά και η μεγάλη φιλία πριν, αλλά κυρίως μετά τις κόντρες είναι σίγουρο ότι θα με επηρέαζαν για το θετικό ή και για τον αρνητικό, για την υπερβολή ή την επιείκεια. Γι' αυτό "ανέθεσα" την αποστολή στο φίλο και συνεργάτη Διονύση Πιτταρά, ο οποίος ως δημόσιο πρόσωπο είχε τύχη σκληρής κριτικής από το ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ και κατά τούτο το "εγχείρημα" ενέχει ιδιαίτερη αξία.

     Γι' αυτό που είμαι απόλυτα βέβαιος πάντως είναι ότι ο Γιάννης Παπαγεωργίου είναι μοναδικός σε όλα του. Αυθεντικός, αυθόρμητος και γενναίος! Άνθρωπος με πάθη και με λάθη, αφού συνεχώς ήταν στη δράση και στη μάχη. Δεν επα­ναλαμβάνεται ο Γιάννης ούτε μπο­ρεί να τον μιμηθεί κανείς. Όποιος το επιχειρήσει θα αποτύχει γιατί το απρόβλεπτο, το στιγμιαίο και το πη­γαίο του χαρακτήρα αποτελεί τημοναδικότητα και το μεγαλείο του. Πρέπει όμως να πω ότι σε πολιτικά"δύσκολες" εποχές, που οι εφημερί­δες μας ήταν ανταγωνιστικές αμ­φότεροι (και κυρίως εγώ) καταφύ­γαμε σε υπερβολές. Για εντυπωσια­σμό κυρίως πολιτικό τραβήξαμε το σκοινί στα άκρα και για αρκετά χρόνια είχε κοπεί. Ευτυχώς, με πρωτοβουλία εκείνου, ήρθαν τα πράγματα στη θέση τους, από το 1986 και δώθε. Ξεπερνώντας τα κα­θημερινά και τις όποιες διαφορές ζήσαμε κατά καιρούς μοναδικές στιγμές και πολλά έμαθα πράγμα­τα, που δεν γνώριζα, για τον Παπα­γεωργίου. Πολλές πλευρές του χα­ρακτήρα του και της ζωής του που με έκαναν να αλλάξω γνώμη και ά­ποψη και τώρα πιστεύω ότι η παρουσία του στην Τριφυλία ήταν κα­θοριστική και η προσφορά του με­γάλη, ανεξάρτητα αν αυτό σε κά­ποιους δεν αρέσει. Αλλά και πέραν από τα τοπικά πράγματα ο Γιάννης Παπαγεωργίου είναι ένας άνθρω­πος που σε κερδίζει με την πρώτη. Με τη μοναδικότητα του, την κοι­νωνικά επαναστατική παρουσία του και τις ικανότητες του σ' όλους τους τομείς. Τη δημοσιογραφία, τη λογοτεχνία, την ανθρωπιά και μεγα­λοσύνη που σπάνια συναντάς.

   Γι' αυτό όσοι γνώρισαν το Γιάννη και δέθηκαν μαζί του δύσκολα τον αποχωρίζονται. Είναι "κάτι" που τους λείπει κάθε στιγμή, αφού η πληθωρική του προσωπικότητα, το χιούμορ, η ευρηματικότητα και η αρχοντιά του είναι ανεπανάληπτα και μοναδικά.

   Όφειλα στον ίδιο, αλλά και στον κόσμο αυτές τις "εξηγήσεις" γιατίσε πολλά πράγματα για κάποιες πλευρές της σχέσης μας υπήρξαν και παρεξηγήσεις!

  Με τον Γιάννη Παπαγεωργίου εί­χαμε  κάποιες αντρικές κόντρες καιδημόσια αντιπαράθεση και όχι χτυ­πήματα κάτω από τη ζώνη, γι' αυτόκαι οι σχέσεις μας είναι καθαρές. Συγγενικές, φιλικές, ανθρώπινες και ειλικρινείς, ποτέ δεν καθορίστηκαν από προσωπεία και μάσκες. Από ιδιοτέλεια ή συμφέροντα.

   Άλλωστε ο Γιάννης Παπαγεωργί­ου είναι αυτός που είναι, (όπως κι ε­γώ) και αυτή είναι η μεγαλοπρέ­πεια του! Δεν αλλάζει για να αρέ­σει. Και ούτε. πρέπει ν' αλλάξει! Γιάννη Παπαγεωργίου: Μείνε όπως είσαι! Έτσι όπως σε ξέρουμε, έτσι πιστεύω ότι σε θέλουμε όλοι

 Ατό­φιο, χωρίς καμουφλάζ και φτιασι­δώματα, χωρίς δήθεν και πρέπει. Άλλωστε 50 χρόνια στην πρώτη γραμμή της μάχης για την ενημέ­ρωση και τη ζωή είναι καλύτερη α­πόδειξη της αξίας και της προσφο­ράς σου.»

Υ.Γ. 1: Το αφιέρωμα αυτό για τα 50 χρόνια δημοσιογραφίας δεν είναι "μνημόσυνο", όπως ο ίδιος με το α­νεπανάληπτο χιούμορ του μου έ­γραψε σ' ένα σημείωμα, αλλά οφει­λόμενη τιμή και αναγνώριση στο δημοσιογράφο και στον άνθρωπο που με την καταλυτική περιουσία του στην Τριφυλία έγραψε και γρά­φει ιστορία. Η αποκάλυψη όλων των πτυχών αυτής της ιστορίας θα μπορούσε κάποτε, μετά από πάρα πολλά χρόνια, να είναι ένα μνημό­συνο. Αυτό όμως θα το κάνουν άλ­λοι, νεώτεροι, γιατί ο Γιάννης Παπαγεωργίου, αφού νίκησε τον καρκίνο και τη "σκαπούλαρε", όπως ο  ίδιος μου είχε πει ένα χρόνο μετά   την εγχείρηση, έχει πολύ δρόμο ακόμη να διανύσει και πολλά πράγ­ματα να ολοκληρώσει. Και πιστεύω, κοντά στα άλλα, ότι οφείλει τώρα να γράψει στο χαρτί πολλά πρόσω­πα και πράγματα, για καταστάσεις και γεγονότα, με το δικό του ανεπα­νάληπτο και μοναδικό τρόπο, γιατί   αυτό θα αποτελέσει προσφορά για   τον τόπο και τα Ελληνικά Γράμμα­τα.

Υ.Γ. 2: (13-10-2002) Μετά από τρία χρόνια και με δεδομένη την ε­πιβάρυνση της υγείας του, αλλά και της ηλικίας του (σε λίγο πάταγε τα 80) η προφητεία μας του 1999 εν μέρει επαληθεύτηκε. Δυστυχώςτο Θηρίο που λέγεται καρκίνος νίκησε και τον ανίκητο  Γιάννη Παπαγεωργίου. Τον στέρησε από την οι­κογένεια του, τους φίλους του, αλ­λά και από τον τόπο. Αιωνία του η μνήμη και καλό ταξίδι στον άλλο κόσμο που θα πάει...".

Θ. Τ.